Pacific!

Το ραδιόφωνο ανήκει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, σωστά; Και όπως όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ανεβάζουν και κατεβάζουν ότι γουστάρουν, σωστά;

Κάτι τέτοιο δεν έγινε και με τους Hurts;

Από το πουθενά μπήκαν στην ζωή μας, από το πουθενά περάσαμε στα iPod μας το wonderful life και από το πουθενά σιγοτραγουδούσαμε «Never give up, it’s such a wonderful life». Τέλος πάντων δεν είμαι εδώ για να κρίνω αλλά για να ενημερώνω, άλλωστε άνηκα και εγώ σε αυτούς που έψαχναν το wonderful life.

Σήμερα δεν είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για τους Hurts αλλά για τους Pacific!.

Έτσι λέγονται Pacific! , με θαυμαστικό στο τέλος. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το Disappear στο ραδιόφωνο αμέσως με σκούντηξε μέσα μου ένας κύριος ο οποίος ήθελε να βρει απεγνωσμένα πως λέγεται αυτό το τραγούδι που ακούει και γενικά από πού κρατάει η σκούφια του. Τελικά μετά από πολύ ψάξιμο στο internet –με αργή σύνδεση παρακαλώ- κατάφερα να βρω το συγκρότημα που το ερμηνεύει και να αγοράσω τον δίσκο τους από το iTunes να κατεβάσω τον δίσκο τους με όνομα Reveries. Είναι ο πρώτος τους δίσκος που κυκλοφόρησε το 2008.

Το Disappear είναι πάρα πολύ γλυκό κομμάτι. Είναι τόσο όμορφο όσο ο πρώτος σου έρωτας. Τόσο όσο η πρώτη κοπέλα που αγάπησες.

Αλλά αρκετά με τις βωμολοχίες. Ας περάσουμε στο ψητό.

Οι Pacific! Είναι δύο φίλοι οι οποίοι έμεναν στην ίδια γειτονιά, κάπου εκεί στο Gothenburg της Σουηδίας και μια μέρα ανακάλυψαν πως γουστάρουν και οι δύο την μουσική και συγκεκριμένα την ηλεκτρονική pop των 80s. Στο MySpace γράφουν πως παίζουν Electro / Surf και υπό μία έννοια έχουν ένα δίκιο. Το surf είναι κιθαριστική μουσική αρκετά ρομαντική θα έλεγα με κλαψομούνικα αέρινα φωνητικά κατάλληλη για να χορεύουν τα ζευγαράκια στους χορούς. Όσον αφορά το Electro απλά είναι Electro. Αν συνδυάσεις αυτά τα δύο και βάλεις μια κουταλιά 80s, έχεις ένα μείγμα που ακούει στο όνομα Pacific!. Ο δίσκος τους είναι γλυκανάλατος, με μελωδίες που παραπέμπουν σε τίτλους αρχής από καρτούν μυκιμάου δύο δεκαετιών πίσω και φωνητικά wannabe Freddie Mercury. Καλή προσπάθεια δεν λέω, αλλά πέρα από το Desappear και το Love Isn’t Always On Time δεν κατάφερα να ξεχωρίσω άλλο κομμάτι. Προσπάθσαν με αποτυχία να αντιγράψουν τους fujiya and miyagi και να προσθέσουν το δικό τους είναι. Ο δίσκος είναι από υποφερτός έως βαρετός. Πιστεύω πως η κατάλληλη στιγμή για να τον ακούσεις είναι την Κυριακή που θα βγεις με τους φίλους σου για καφέ και απλά θα θέλεις να ακούγεται κάτι καθώς μιλάτε.

 

 

Πιστεύω πως σε λίγο καιρό θα γίνετε τις πουτάνας με το Dissapear, θα παίζει παντού και θα το ζητάνε όλοι… Δεν είναι αναγκαία κακό αυτό! Εμένα μου αρέσει πολύ αυτό το κομμάτι.

 

Υ.Γ. Ξέρετε κανέναν που να άκουσε όλο τον δίσκο των Hurts; Οεο!

 

 

Advertisements

About weneedahero

Από που να αρχίσω; We Need A Hero Η κοινωνία μας πάσχει απο τον σύνδρομο έλλειψης κινήτρων όπως την ονομάζω. Το βλέπεις και εσύ ο ίδιος πως ο κόσμος όλος πάει κατά διαόλου γιατί κανείς δεν έχει κίνητρο. Μέσα από αυτό το blog θα προσπαθήσω να μεταδώσω κάποιες σκέψεις φιλτραρισμένες από μένα. Αν ψάχνεις για το περιεχόμενο του blog απλά θα σε διευκολύνω λέγοντας σου πως πίσω από όλο αυτό βρίσκομαι απλά εγώ. Gio Pren
This entry was posted in music and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s